Genelde Türk mimarlar, bu dönemde yabancı mimarların getirdiği akımdan farklı bir tavır içinde
olmamışlardır (Tekeli, 2007: 22). Bu dönem Türk mimarlarının genel tasarım anlayışları şöyle
özetlenebilir:
• Fonksiyonalist (işlevsel) planlama
• Köşeleri yuvarlatılmış dikdörtgen plan (genellikle giriş, balkon ve teraslarda)
• Katları ayıran yatay bant pencereler, köşe penceresi
• Pencereler arasında yatay bant doluluklar
• Sürekli, kesintisiz denizlik çizgileri
• Köşeleri dönen pencere grupları
• Teras çatı ya da gizli çatı uygulamaları (Batur, 1984: 1393)
• Kütlelerde saf geometrik biçimlerle birlikte, yarım silindirin de kullanılması (Aslanoğlu, 1979:
41)
• 1930'ların başından itibaren özelleşmiş konut mekânları
• Betonarmenin yaygınlaşması
• Kaplama yerine edelputz sıva (bir çeşit serpme sıva) kullanılması (Batur, 2007: 87, Batur, 1984:
1391)