Kış ve Şehir Turizmi

Turizm faaliyetlerinin özellikle yaz aylarında yoğunlaşması, turizm gelirlerinin yıl geneline yayılmamasına, tesislerin kışın atıl kalmasına ve istihdamın sürekliliğinin sağlanamamasına neden olmaktadır.

Kış turizmi, mevsimsellik sorununu aşmak ve turizmi on iki aya yaymak amacıyla geliştirilen önemli bir turizm stratejisidir

Kış turizmi; kayak, snowboard gibi kar sporlarının yanı sıra konaklama, yeme-içme, dinlenme ve eğlenme gibi faaliyetleri kapsayan bütüncül bir deneyimdir.

Türkiye’nin Alp-Himalaya tektonik kuşağı üzerinde yer alması ve yüzölçümünün yarısından fazlasının 1500-3000 metre yüksekliğe sahip dağlık alanlarla kaplı olması, ülkenin kış turizmi açısından önemli bir potansiyele sahip olmasını sağlamaktadır.

Türkiye’de modern kayak faaliyetleri, 1914 Sarıkamış Harekâtı sırasında yaşanan kayıplardan sonra askerî bir ihtiyaç olarak ortaya çıkmıştır

Bu dönemde Elmadağ, Erciyes, Sarıkamış ve Palandöken gibi merkezler açılmış, yatırımlar kamu fonlarıyla gerçekleştirilmiş ancak ulaşım ve konaklama altyapısının yetersizliği nedeniyle uluslararası rekabet düzeyine ulaşılamamıştır.

Erzurum-Kars Platolarında görülen soğuk ve kuru iklim sayesinde kayak için ideal kabul edilen “toz kar” oluşmaktadır.

Uludağ, tarihsel mirası, İstanbul’a yakınlığı, geniş pist alanları ve gelişmiş konaklama kapasitesi nedeniyle Türkiye’de kış turizminin amiral gemisi olarak kabul edilmektedir.

Kış turizmi, turizmi kıyı şeridinden iç kesimlere ve dağlık alanlara yayarak ekonomik hareketlilik oluşturmakta ve bölgesel kalkınmayı desteklemektedir.

Modern turist yalnızca görmek değil, yerel halkın günlük yaşamını gözlemlemek, yerel lezzetleri tatmak ve şehrin gerçek atmosferini deneyimlemek istemektedir.

Şehir turizmi, mekânsal yoğunluğu, çok işlevliliği, yılın on iki ayına yayılabilmesi ve turistlerin aynı seyahatte birden fazla amacı gerçekleştirebilmesi yönleriyle diğer turizm çeşitlerinden ayrılmaktadır.

UNWTO’ya göre şehir turizmi, yönetim, üretim, ticaret ve hizmetler gibi tarıma dayalı olmayan sektörlerle karakterize edilen ve ulaşımın düğüm noktaları olan şehirsel mekânlarda gerçekleşen bir turizm türüdür.

ehir turizminin temel boyutları iş turizmi, eğlence turizmi, alışveriş turizmi, inanç turizmi, etkinlik turizmi, etnik turizm, sağlık turizmi, gastronomi turizmi ve kültür turizmidir.

Şehirler kongre merkezleri, fuar alanları ve gelişmiş konaklama altyapıları sayesinde iş turizminin doğal merkezleri olarak görülmektedir.

Gastronomi turizmi, şehirlerin mutfak kültürünü uluslararası düzeyde tanıtarak rekabet avantajı sağlamasına katkıda bulunmaktadır.

Marka kent, hedef kitlenin zihninde olumlu, güçlü ve rakiplerinden ayırt edici bir imaj oluşturabilen şehir anlamına gelmektedir.

Dışsal çevre analizi, rakip şehirlerin stratejilerini, pazar eğilimlerini, teknolojik gelişmeleri ve turist tercihlerindeki değişimleri inceleyerek şehrin fırsat ve tehditlerini belirlemeyi sağlamaktadır.

Şehir pazarlaması, şehirlere daha fazla ziyaretçi çekebilmek amacıyla gerçekleştirilen tanıtım ve markalaşma faaliyetlerini kapsamaktadır.

Kartepe’nin İstanbul’a yakın konumu ve Sapanca Gölü ile İzmit Körfezi manzarasına sahip olması, günübirlik ziyaretçiler tarafından tercih edilmesini sağlamaktadır.

İlk kayak eğitimleri, 5 Nisan 1915 yılında Erzurum’da Avusturya’dan getirilen eğitmen subaylar tarafından askerlere verilmiştir.

Halk Evleri, kayak sporunu modernleşmenin bir aracı olarak değerlendirmiş, kayak malzemeleri temin etmiş ve Bursa Dağcılık Kulübünün kurulmasına öncülük ederek kayağın halk tarafından benimsenmesini sağlamıştır.